Beste parochianen,

 

Beste parochianen,

de tijd loopt steeds verder door. Wij maken samen deze moeilijke periode mee. De gedeeltelijke lock down die onze bewegingen, de vrijheid van ons doen en laten, de frisse lucht in onze hoofden onder druk zet. We beperken onze sociale contacten en kijken met zorg uit bij iedere fysieke ontmoeting, of hij of zij niet toevallig een bedreiging wordt voor onze gezondheid en welzijn. We leveren veel in niet te weten wanneer- en of het wel een voldoende positief effect brengt. Maar alleen al het idee dat ons gedrag van elke dag een bijdrage voegt aan het goede van elkaar - ook zou het maar een daad van solidariteit zijn met de anderen – dit geeft ons een goed gevoel en zin om hierin tot het nodig is te blijven volharden.

In dit alles hebben wij echter een steun meer dan anders nodig. Van een lege bak kan je moeilijk scheppen. Soms scheelt er niet veel, een goed woord, een blij gezicht, bemoediging bij twijfel of bevestiging van een ander. Dat hij (of zij) daar voor jou is, dat je niet alleen bent. Daar ondervinden we niet dikwijls ook echt onze grenzen. Het is net zoals in een goede huwelijk die toch soms de moeilijkheden ondervindt. ,Ik dacht dat ik aan jou altijd een steun kon hebben, en nu voel ik het helaas niet zo’ - zijn we geneigd om op dat moment te denken. En dan zoeken we misschien ergens een andere bron van moed en kracht voor onszelf om daaruit te mogen putten, de bron die genoeg geeft en voor mij en voor die andere, voor de dierbaren om me heen, om onze relaties weer een frisse lucht in te blazen.


Daartoe worden wij geholpen door de nieuwe tijd die nu zo langzaam aanbreekt, ja het is er al: de Kerst.

Want de Zoon van de Allerhoogste God komt naar ons toe en Hij laat zich leren kennen en benaderen als een klein weerloos kindje. Hij neemt ons aards bestaan graag op zich, met alle consequenties ervan, ook van pijn, twijfel, ongemak, ziekte en dood. Laten wij daarom samen met de engelenscharen van Bethlehem uitroepen: Eer aan God in den hoge en vrede op aarde aan de mensen die Hij zo lief heeft. Moge van ons binnenste echt lof aan God uitkomen, erkenning van zijn grote liefde en van de kracht van boven die we nodig hebben. Dat wij door dit Kind te zien tot God ook durven te bidden: kom om mij te sterken, maak mijn stappen zeker als ik wankel, zet me op de goede weg en bewaar me voor zijpaden die nergens naartoe leiden. En dat we dan ervaren: God is daar! Hij komt op mijn gebed met een antwoord - ook al is het maar een briesje van vrede in het hart, een gevoel van: in Hem heb ik mijn bondgenoot’. 

Dit is ook de juiste weg om Kerstmis te vieren. Dat het ondanks alles een echt feest kan zijn. Zullen we dat met zijn allen in de kerk mogen vieren of niet? Zullen we in een grotere familiekring samen kunnen komen of niet? 

Dit is, nu ik het schrijf, nog niet bekend. Maar ook al blijven we dan thuis in een besloten kring van eigen gezin, met weinig mensen dus of ook alleen, als we het kindje Jezus in de stal van ons hart verwelkomen dan kan dit Feest niet meer stuk. 

Ik wens u allen dus voor deze tijd veel kracht. Laten wij in deze moeilijke tijd des te meer met elkaar (zeker in de geest) verbonden blijven, elkaar (met de communicatiemiddelen die wij hebben) toch opzoeken, elkaar om hulp vragen als het nodig is maar de hulp ook bieden. Wees positief en blijf vooral gezond! Pastoor Ivan.

Copyright © 2006 - 2019.  OLV Praesentatie Anna Paulowna.